Een klein blokje in mijn agenda

Binnenkort staat er weer een scan in mijn agenda. Het is maar een afspraak tussen andere afspraken. Een datum, een tijd en de naam van het ziekenhuis. Toch voelt dat ene blokje zwaarder dan de rest.

Ik krijg inmiddels al drie jaar regelmatig scans. Je zou kunnen denken dat het went. Ik weet waar ik moet zijn, hoe zo’n ziekenhuisdag verloopt en dat wachten er een belangrijk onderdeel van is. Maar aan de spanning wen ik niet. Deze scan voelt bovendien anders. Het is de eerste na de uitslag die alles veranderde. Bij de vorige scan werden de uitzaaiingen van mijn borstkanker gevonden. Nu moet blijken wat er sinds de start van mijn behandeling in mijn lichaam is gebeurd.

De afspraak is nog weken weg, maar mijn hoofd is al begonnen. Ieder pijntje krijgt ineens extra aandacht. Een pijnlijke rug kan komen doordat ik verkeerd heb gezeten. Een gevoelig gewricht kan een bijwerking zijn. Vermoeidheid kan bij de behandeling horen of gewoon bij een drukke dag. Maar ergens verschijnt steeds dezelfde vraag: betekent dit iets? Voor mijn diagnose kon pijn gewoon pijn zijn. Nu lijkt ieder pijntje iets te kunnen betekenen. Mijn hoofd kiest daarbij zelden voor de geruststellendste uitleg.

De ziekenhuisdag zelf vind ik ook niet prettig. Ik wil niet in een ziekenhuis zitten. Ik wil niet in een oncologische wachtkamer plaatsnemen en opnieuw voelen dat ik daar nu bij hoor. Dat ligt niet aan de andere mensen die er zitten. Zij willen daar net zo min zijn als ik. Het is vooral wat de plek mij vertelt over mijn eigen leven.

Soms ontstaat er in de wachtkamer een gesprek. Tijdens mijn laatste ziekenhuisbezoek raakte ik aan de praat met iemand naast me. Zoals dat vaker gaat, kwam op een gegeven moment de vraag: ‘Wat heb jij?’ Dat is in een oncologische wachtkamer geen luchtig praatje. Soms vind ik het lastig om te bepalen wat ik vertel. Als iemand een behandeling krijgt met kans op genezing, wil ik niet degene zijn die vertelt dat mijn borstkanker na tien jaar is teruggekomen en nu is uitgezaaid. Ik wil niet het verhaal worden waarvoor iemand anders juist bang is. Het zou gemakkelijker zijn als ik kon zeggen dat alles uiteindelijk goed is gekomen.

In de wachtkamer kijk ik ook naar de mensen om mij heen. Sommige mensen zijn zichtbaar veel zieker dan ik. Soms blijkt tijdens een gesprek dat hun behandeling zwaar is, maar nog wel gericht op genezing. Ik kan er aan de buitenkant betrekkelijk gezond uitzien en toch weten dat ik niet meer beter word. Dat blijft een vreemde tegenstelling. Aan iemands uiterlijk kun je niet aflezen wat de toekomst brengt. Toch probeer ik onbewust betekenis te geven aan wat ik zie. Waarschijnlijk omdat ik zo graag grip wil krijgen op wat er gebeurt.

Na de scan volgt het wachten op de uitslag. Er staat een telefonisch gesprek gepland waarin de arts de beelden met mij bespreekt. Het verstandigste zou zijn om daarop te wachten. De arts kan medische termen uitleggen, verbanden leggen en vertellen wat een uitslag werkelijk betekent. Dat neem ik me iedere keer voor. Vervolgens kijk ik toch in mijn dossier zodra het verslag beschikbaar is. Dan probeer ik te begrijpen wat er precies staat. Ik zoek medische termen op en probeer uit te vinden welke woorden geruststellend zijn en over welke woorden ik me zorgen moet maken.

Na drie jaar gaat dat steeds beter. Ik ken inmiddels termen waarvan ik nooit de ambitie had om ze te leren. Het is een cursus waar ik nooit voor heb gekozen. Soms stelt het verslag me gerust. Soms roept één formulering juist nieuwe vragen op. Dan weet ik net genoeg om ongerust te worden, maar te weinig om te begrijpen of dat terecht is. Toch lukt het me niet om niet te kijken. Misschien is de onzekerheid moeilijker dan de medische taal. Zolang de uitslag ergens in mijn dossier staat, voelt wachten alsof ik vrijwillig een gesloten envelop op tafel laat liggen.

Bij veel dingen in het leven kun je relativeren. Een afspraak kan tegenvallen. Een plan kan mislukken. Je kunt opnieuw beginnen of een andere weg kiezen. Bij deze uitslagen ligt dat anders. Uiteindelijk gaat het om iets waar je niet omheen kunt: wat deze uitslag betekent voor de tijd die je nog hebt.

Dat betekent niet dat ik voortdurend bang zal zijn. Er zullen ook gewone dagen zijn. Ik zal wandelen, fotograferen, boodschappen doen en me bezighouden met dingen die niets met kanker te maken hebben. Maar de afspraak staat er wel: een klein blokje in mijn agenda waar mijn ogen steeds naartoe gaan. Wanneer de scan achter de rug is, zal ik mezelf opnieuw voornemen om rustig op het geplande telefoontje te wachten. En waarschijnlijk open ik toch mijn dossier.

 

Meer van jobr

Vorig blogbericht Ik heb nog zoveel te doen Volgend blogbericht Mag het iets minder vaak raak?

36 reacties

Zo ontzettend herkenbaar... Hier vanochtend dat gesprek, de eerste scan na uitzaaiingen en de uitslag vandaag gekregen. Ik heb die envelop wel dicht gelaten omdat ik zo bang was zelf verkeerde conclusies te trekken.

En wat heb ik een fantastisch nieuws gekregen, kleinere tumoren en kleinere uitzaaiigen, dus het slaat aan! 

Bizar hoe blij ik hiermee ben.

Ik ben nog steeds ongeneeslijk ziek, maar kan het de komende maanden weer iets meer lucht geven. Ik wens jou hetzelfde toe 💖

Laatst bewerkt: 08/10/2026 - 12:08

Precies dit! Ook ik durf de uitslag in het voren niet in te zien, benauwd dat de dingen niet goed begrijp, verkeerd interpreteer of gewoonweg niet goed lees.

Mijn eerstvolgende MRI is aanstaande vrijdag en ik ben daar erg bevreesd voor, aangezien de neuroloog (ik heb een hersentumor) zei dat bij gelijkblijvende resultaten men mij aanvullende behandelingen zou voorstellen (lees: chemo en/bestraling).

Laatst bewerkt: 17/10/2026 - 10:26

Heel herkenbaar. Ik dacht dat de spanning minder zou worden. Dit vertelde ik mijzelf en ook mijn omgeving. Toen vorige maand mijn halfjaarlijke scan weer in mijn agenda verscheen nam naarmate de datum dichterbij kwam de spanning weer toe. De dag van de uitslag was weer erg spannend. Gelukkig goed nieuws wat betreft mijn longen. De rest van mijn lichaam wordt niet bekeken dus toch de angst dat de kanker ergens anders opduikt. Op naar de volgende scan over een halfjaar.....

 

Laatst bewerkt: 08/10/2026 - 12:27

Heel herkenbaar, ik had verwacht dat dit wel minder zou worden nu ik al sinds 2019 "schoon" ben.

Maar omdat ik al eerder schoon was verklaard en het na 6 jaar juichend naar iedere mammografie het zh uitlopen toch weer terug was gekomen met uitzaaiingen in 2 delen van mijn ruggenwervel, en doordat ik uitval in mijn benen kreeg is dit aan het licht gekomen.

En ik mocht van geluk spreken dat ik geen dwarslaesie had opgelopen met alles wat ik nog wel deed.

Weer in de mallemolen van behandelingen, chemotherapie, operaties heb nu een steiger om de wervels die aangetast waren, rest borst eraf en bestraling.

Helaas bleek de chemo op een gegeven moment niks meer te doen dus was uitbehandeld in 2017. Maar kreeg wel een kans om naar het AVL te gaan maar moest wel een speciale afwijking hebben om met bepaalde studie mee te kunnen doen.

1% kans dat ik deze afwijking zou hebben, maar ik had deze, was toen de 3de vrouw in het Avl bij wie dit was gevonden.

Immunotherapie gestart en omdat de bulten in mijn nek na 1 kuur verdwenen waren was het wel duidelijk dat het werkte en na 3 kuren was dit ook op de scan te zien en kregen we de uitslag deze was goed maar wij zaten te wachten op de MAAR!!!

Deze was er niet, kregen alleen goed nieuws wat we niet gewend waren.

En nu zou je denken na zoveel jaar goed nieuws dat je fluitend naar de scan gaat en niet bang bent voor slecht nieuws.

Maar helaas zodra ik de datum weet van de scan gaat mijn onderbewust zijn op standje stress, voel van alles, ben veel misselijk, van allerlei kleine ongemakken....

Pff nope het wend nooit iig niet in mijn geval.

 

Laatst bewerkt: 08/10/2026 - 12:51

Zo herkenbaar alles wat je schrijft heb ik ongetwijfeld afgelopen 13 jaar ook wel eens geschreven. 

Ik lees de verslagen ook altijd al tenminste toen ik nog het elkerliek liep.

Nu ik bij het Radboudumc ben gaat dat helaas niet...en dat maakt mij eigenlijk zelfs een beetje kwaad.

Het gaat om mijn lijf en ben inmiddels inderdaad medisch redelijk goed geschoold  

Maar 1 week wachten op de uitsla  zou verboden moeten worden.

Ik plan in zo'n week meestal heel veel en druk zodat ik meer afleiding heb.

En mijn hoofd niet steeds wat als....maar merk sinds afgelopen april wederom in stadium 4 te zijn beland..ja in 2014 omdat er overal plekjes in longen zaten was het ook stadium 4..4jaar iressa geslikt en gestopt op eigen verzoek in 2018 en pas 2023 wederom groei met wederom lobectomi en een andere mutatie. En nu maart wederom groei alleen nu lympklieren in medinastrium ook vol met mutaties wederom andere en 1e uit 2013.

Tagrisso op proef en werkt nog.

Maar deze keer voel ik dat het anders gaat zijn.

Vraag niet waarom...en heb 28 oktober pas scan en 4 november uitslag. 

Maar ben er nu al mee bezig inderdaad alles scannen van mijn lijf en dan maakt het hebben van polyarthrose en dunne vezel neuropathie het er niet makkelijker op helaas...laat het los denk ik dan.

Maar mijn brein kan het nu na 3e keer terug niet loslaten en denkt de kanker wint 3 maal scheepsrecht. 

Maar positief zoals ik ben probeer ik toch maar weer lichtpuntjes te zien.

Maar de tijdmachine (ct-scan) zal uitwijzen hoeveel tijd we nog hebben. 

Sterkte iedereen en dikke knuffel voor ons allen.

Want we komen er maar iedere nig mooi doorheen. Jobr thanks voor je schrijven het raakt me ..

En voor degene met goed nieuws genieten weer paar maanden erbij 🎉🌞

Sterkte en 🙏🍀Toedeloe karin 

Laatst bewerkt: 08/10/2026 - 13:04

Erg mooi geschreven en veel is herkenbaar. Zelf heb ik nu twee jaar kanker, uitgezaaide darmkanker. Na verschillende operaties en behandelingen had ik vorig jaar na vier maanden toch weer uitzaaiingen. Nu in de longen en mijn buikvlies. De boodschap dat ik niet meer te genezen zou zijn. Ik dacht dat de scanuitslagen dan makkelijker zouden worden, aangezien ik al de boodschap had dat ik niet meer beter zou worden. Maar dat is toch niet zo, want elke uitslag kan iets betekenen voor de tijd die ik nog wel heb. Overigens is er zelfs een woord voor de angst voor scans, scanxiety. Na een paar maanden stabiel te zijn geweest kreeg ik recentelijk een scan uitslag waaruit bleek dat het in mijn longen weer wat groeit. Nu in november weer onder de scan. 

Het is ook herkenbaar wat je schrijft over het uiterlijk. Ik zelf zie er nu ook gewoon prima uit, als iemand het niet weet zul je het ook niet zien. Zul je denken dat ik gezond ben. Op wat klachten van mijn chemo pillen na en vermoeidheid, voel ik me eigenlijk ook prima. Kanker is ook best een mind fuck. 

Laatst bewerkt: 08/10/2026 - 13:18

Bij mij is het begonnen met darmkanker en werd geopereerd in 2021dan denk je mooi dit heb ik overleeft, maar 1 jaar later toch een uitzaaing in een lymfklier,bestraling en chemo en een operatie ging prima maar dan die scan weer, en dan blijkt er een vocht collectie bij mijn rechternier dus eer een opratie en een dubbel j catheter die iedere 3 maanden verwisselt moet worden.is allemaal te doen. en dan 2 jaar later juli 25 een controle scan en daar zat een tumor in mijn buik bij de navel maar deze zit tegen een slagader aan en kunnen ze niet verwijderen dus 10 x chemo en het bleef stabiel dus weer hoop maar dan de scan na 3 maanden en helaas uitzaaingen in mijn lomgen en op mijn lever en de tumor een halve centimeter gegroeid dus weer chemo en na de 4e kuur een scan op 3 November ik hou mijn hart vast want ik ben nu echt bang.

Laatst bewerkt: 09/10/2026 - 09:00

Dat kan ik me goed voorstellen, die angst. Ook een flinke achtbaan.

 Toevallig moet ik ook 3 november onder de scan en 5 november de uitslag. Deze is wat minder spannend. Ik weet van mijn laatste scan in augustus dat tumoren in mijn longen weer groeien. Gebruik al even alleen pillen, Teysuno. Maar dat houdt het dus niet stabiel. Nu is het de vraag is het weer stil blijven staan, groeit het langzaam of toch wat sneller. Scan in november is om te kijken of ik dan al weer moet beginnen met infuus chemo (irinotecan) of dat dit misschien nog kan wachten. Hopelijk kan het nog ff wachten. 

Laatst bewerkt: 15/10/2026 - 19:30

Ik zat 1 keer op de scan eens per 6 maanden. Jaren was het 3 maanden (tijdens immunotherapie en doelgerichte behandeling). De behandeling was aangeslagen en in januari 2024 was alles rustig. 

In de eerste jaren (toen de PET scan soms 20-30 minuten duurden was in compleet ziek. Nuchter en spanning waen bij mij geen goede combinatie. Heel lang nam ik rustgevende pillen voor de scan. Alles om er maar 'doorheen'te komen. 

Nu gaat de scan heel vlug en tot juni deze zomer was de uitslag altijd goed. 

Momenteel kan ik slecht tegen de onzekerheid waar ik nu mee te maken heb! En pas begin november de scan. Kijken wat de nieuwe uitzaaiing gedaan heeft! Ik heb uitgezaaide nierkanker. Al tien jaar. En ik ben er nog! Ik ben nog steeds bang voor de scan. Niet voor de uitslag. Daar kan ik niets aan doen.

Laatst bewerkt: 08/10/2026 - 16:06

mooi geschreven en héél herkenbaar.

in België hoef je niet zo lang te wachten op de uitslag van de scans.Daags na de scan uitslag bij de oncoloog,dat maakt de spanning niet minder maar wel korter.

Toen de kanker ontdekt werd had ik nog enkele maanden,de immunotherapy heeft me gered,na 2 1/2  jaar behandeld te zijn ben ik nu al een jaar stabiel maar de 4 maandelijkse scan zorgt voor stress natuurlijk.

Succes allemaal

paul

Laatst bewerkt: 08/10/2026 - 17:18

Dank je wel voor het delen van je goed omschreven herkenbare verhaal. 

Zoals je schrijft "ik kan er aan de buitenkant betrekkelijk gezond uitzien en toch weten dat ik niet meer beter word. Dat blijft een vreemde tegenstelling."  Ik zit in een palliatief traject en iemand zei tegen mij dat ik er nu beter uitzie dan voor ik ziek werd, rustiger en meer ontspannen. Niet zo gek als je met een baan zoals de mijne terwijl ik nu als pensionado mijn eigen tijd kan indelen naar de hoeveelheid energie die ik heb. Die beperkte energie is soms nog steeds wennen, dus niet meer even snel dit of dat of oh, als ik toch al ga sporten (aan mijn mogelijkheden aangepast programma) dan kan  ik onderweg naar huis gelijk boodschappen doen. Nee dus, dat gaat niet. Tip van een chronisch zieke vriendin die zelf altijd in de zorg werkte "denk erom dat je inmiddels ouder geworden bent, dat ziek zijn energie kost en dat over je grenzen gaan zorgt voor achteruitgang. Dus doe je de gewone ADL handelingen met één extra ding per dag. Doe rustig aan dan zal je merken dat er best dingen mogelijk zijn als je maar goed plant". Dat probeer ik nu maar het is nog geen automatisme. Maar als het me een dag wel lukt blijkt dat ze gelijk heeft. 

Die cursus medische terminologie niet uit interesse maar helaas uit noodzaak herken ik ook. Niet leuk, wel nodig bij het lezen van lab-resultaten, scan-rapportages en meer van dat soort teksten want, afgezien van de stress die het kan opleveren helpt het wel om gerichte vragen te stellen heb ik gemerkt. 

Relativeren is niet altijd simpel maar kan wel net als kiezen om niet altijd bang te zijn. Maar bang zijn mag soms ook want hoe je het wendt of keert, zo'n scan blijft spannend.

Alvast veel succes voor de scan en een dikke knuffel voor support.

 

Laatst bewerkt: 08/10/2026 - 18:15

Ja helemaal waar. Volgende week mijn 3e scan. Ik voel alles. Rugpijn, buikloop en net de griep achter de rug met een fikse blaasontsteking. Eigenlijk zijn het normale dingen. Maar bij ieder pijntje schrik je. Een goede tip van je vriendin. Ziekte is vermoeiend. Dus doe je ADL en daarna nog één ding. Maar dat lukt mij zo moeilijk. Ik heb wel een AAN knop, maar kan de UITknop moeilijk vinden. 
En wat min man zegt. Fuck the future. Today is counting. 
Het helpt ook niks hè druk maken om iets waar jij geen grip op hebt. Hooguit goed eten en lief zijn voor jezelf. En een therapie waar jij je goed bij voelt
Voor iedereen een prima of stabiele uitslag. En hopelijk kunnen jullie de kalmte tot aan de uitslag händelen. 

Laatst bewerkt: 19/10/2026 - 11:18

De angst die je beschrijft is heel herkenbaar voor me, dankjewel voor het delen. Mijn "scanxiety" voor de scans die ik eind dit jaar krijg (datum nog onbekend) is angst voor de uitslag, niet zozeer voor de scans an sich. En deze angst ervaar ik al terwijl dit pas mijn eerste controle wordt, na een jaar geleden curatief behandeld te zijn voor borstkanker. Ik kan me voorstellen dat scans voor velen op dit forum nog veel beladener zijn. Het speelt denk ik mee dat de tegenstrijdige uitslagen en herhaalde onderzoeken vorig jaar ons leven ontzettend onzeker en stressvol maakte voor de duur van 4 weken, toen na de operatie bleek wat er nou echt gezeten had. Die ervaring "verjaart" nu voor het eerst, zoals een vriendin het deze week mooi verwoordde. Ik denk iedere dag aan hoe die dag vorig jaar was. Ik hoop dat een positieve scanuitslag straks maakt dat ik in de toekomst minder angstig zal zijn voor de controles. Al denk ik ook dat het altijd spannend zal blijven.

Mijn strategie wat het wel of niet lezen van uitslagen voor een uitslaggesprek is geworden dat mijn vriend en ik enkele uren voor het uitslaggesprek samen de uitslag lezen. Dat geeft ons wat voorbereidingstijd om zo nodig wat op te zoeken en de (naar we denken) goede vragen te kunnen stellen tijdens het gesprek. Omdat er slechts korte tijd tussen zit, voorkomt het dat we het zelf zo analyseren dat we ons te bang maken en allerlei scenario's gaan bedenken. Voor ons werkt dit het best; misschien is het voor anderen ook een behulpzame strategie.

Succes allemaal! En wat doet het me nu goed om deze post en reacties te lezen, ik realiseer me hierdoor beter dat ik echt net de enige ben met zulke ervaringen en dat geeft kracht. Bedankt daarvoor! ❤️

Laatst bewerkt: 08/10/2026 - 22:50

Respect voor u verdiend weet wat het is 

Ik elke 3 mnd eerst mri van het hoofd daarna 

Ct scan van de longen 

Bewust laat ik het zo plannen anders blijf je op en neer gaan.

Als er tussen de mri en ct scan lang tussen zit dan doen ze bij 

De mri even een belletje naar de ct scan binnen 15 minuten 

Alles gedaan Tot op heden gaat het goed 

Nov weer mri en ct scan.

 

Laatst bewerkt: 09/10/2026 - 13:30

Wat heb je dit mooi omschreven. Dankjewel!

De bordjes Oncologie volgen in een ziekenhuis is niks, maar Nucleaire Geneeskunde is een goede tweede. Mijn pet scan gaat met een "radioactief zoetje". Daarna een uur stilliggen in bed en dan de scan. Veel te veel tijd om na te denken.

Ik lees ook mijn uitslagen al voor de afspraak. En ook ik kom al aardig mee in het medisch jargon. In mijn dossier staan vaak wel heel leesbare conclusies. Ik heb gelukkig een live gesprek met de oncoloog. Wat kunnen we veel bespreken in 15 minuten! En dan altijd beneden even bijkomen  met thee en iets erbij. Zelfs van goed nieuws ben ik van slag. Al die spanning die ik vasthield in mijn lijf. En je durft het bijna niet te geloven..

Ik heb mijn data al. Bloedprikken, scan, afspraak.  Nu gaat het nog. Het is pas eind oktober. Maar hoe dichter bij het komt, hoe meer het gaat meespelen. Mijn concentratie wordt minder. Erger me sneller. Opeens sta ik meer op scherp. 

We moeten vooral heel lief zijn voor onszelf en voor elkaar

Laatst bewerkt: 09/10/2026 - 20:56

Goeiemorgen.

Ik kan bijna niet omschrijven hoe opgelucht ik ben bij het lezen van dit allemaal.Klinkt misschien gek maar probeer het uit te leggen.Ik heb sinds 3 jaar longkanker.Gelukkig waren ze er op tijd bij.Ik had een tumor van 6 cm en omdat er geen uitzaaiingen waren hebben ze 40% van de long weg kunnen halen.Daarna toch uitzaaiingen en chemo en immuum gehad.Nu dus chronisch maar wel rustig.Volgende week weer bloedonderzoek en scan.Ook al onrustig nu.Maar wat zo herkenbaar is ,dat je vroeger dacht als je iets voelde,het zal wel weer overgaan,en nu denk je ojee...Ook bij elk pijntje zoeken waar het aan kan liggen misschien.Nou had ik een vader.Een schat van een man maar hij was een hyochonder en dacht altijd dat hij ziek was of ging worden dus alles draaide daarom.Heb ik als heel zwaar ervaren in mijn jeugd en ook nog later.Was heel vermoeiend voor iedereen.

Ik heb me dus altijd voorgenomen om zo niet te worden maar loop daar nu soms flink op vast omdat er natuurlijk altijd wel iets aan de hand is maar wil geen klager worden .Ik ben nog steeds op zoek naar iets in het midden maar blijft 

lastig ook al ben ik ondertussen 69 jaar.Dus zo herkenbaar alles wat ik lees.Dus eigenlijk heel gewoon.Ik sta er toch positief in en ben niet zwaar op de hand vind ikzelf.We genieten ook echt tussen de bedrijven door en zijn heel dankbaar maar dit blijft meeslopen.

Wens iedereen heel veel liefs en kracht en bedankt voor het delen van jullie verhalen

Groetjes.

 

Laatst bewerkt: 10/10/2026 - 09:20

O wat is dit herkenbaar! Afgelopen week was ik ook aan de beurt. Ik hoorde in mei dat er uitzaaiingen in mijn lever zijn gevonden en nu een palliatief traject in ga omdat het niet meer te genezen en kreeg de eerste scan nadat ik gestart ben met injecties. Het doel is om die te stabiliseren. Meestal keek ik ook direct in mijn dossier en dit gaf in mei dus enorm veel stress omdat ik dit had gelezen en nog een paar dagen moest wachten op het gesprek met de arts. Bij de scan van afgelopen week heb ik met mezelf afgesproken om pas te kijken op de dag van mijn afspraak zodat ik op dezelfde dag ook meer duidelijkheid kreeg. Het was en blijft een stressvolle week, maar dit gaf op een of andere manier toch een beetje rust…

Groeten,

Alies

Laatst bewerkt: 10/10/2026 - 23:59

Dankjewel voor je verhaal! Zoals velen al zeggen, heel herkenbaar! Ben nu voor het eerst van drie naar vier maanden controle en merk na 2,5 maand dat ik eigenlijk al wel toe ben aan een volgende scan. Hoe eng en akelig ik het ook vind, uiteindelijk ben ik toch ‘blij’ met de duidelijkheid die het geeft.

Ik kan de taal van de verslagen ondertussen prima lezen, maar durf het niet. Alsof het toch ‘prettiger’ is het van de arts te horen als het mis is ofzo… 

Vaak hoor ik de uitslag al vooraf doordat er om een andere reden al contact is en daar ben ik dan blij mee. Het is fijn het verslag vooraf te lezen en dan je vragen te kunnen stellen.

Het blijft dus tegenstrijdig en lastig. Blijft elke keer opnieuw een dilemma 😰 

Laatst bewerkt: 14/10/2026 - 15:03

Hey Jobr ik denk dat we het allemaal herkennen. Het zit nu eenmaal in je lijf of heeft er gezeten maar de onderliggende angst zal altijd zijn: wanneer komt het terug en hoe? 
Dat kleine vakje in je agenda heeft zo’n grote lading. Mijn vriendin zei gisteren zo bij veel dingen weet je gewoon al een uitkomst. Hier niet, je hebt 50/50 kans als je naar binnen gaat. Er is geen controle. Geen helder weten. We worden steeds van links naar rechts gegooid en ja gelukkig zijn er ook goede dagen maar dat ene vakje in je agenda. Het brandt…

Goed dat je het deelt. Ik denk dat we allemaal onze eigen hoop hebben en dat je dus gewoon jouw angst kunt delen want het zal altijd ook onze angst zijn tot die ene dag.  En niemand weet wanneer dat is. Ik dacht dat het vorige week was…maar ik had geluk het was een cyste met vocht. Maar op zo’n moment voel je de angst die je stiekem altijd meedraagt. Ook jouw angst mag gehoord worden. Het is voor als je eenmaal kanker hebt gehad een reele angst.  
 

Liefs. 💋  Ik vond t fijn even met je mee te lezen

Laatst bewerkt: 01/11/2026 - 10:48